Galaretka i śmietana – duet wręcz idealny. Desery o nazwie śmietanowiec lub galaretkowiec na ich bazie nie są nowością. To dziś już kultowe przysmaki, które szczyt swojej popularności i świetności przeżywały w czasach PRL-u, zwłaszcza w latach 80. oraz 90. XX wieku. Były wtedy stałym punktem imienin oraz innych domowych uroczystości, podawano je nawet na weselach. Dziś tego typu desery może nie tyle spowszechniały, co nie są traktowane jako coś na specjalne okazje. Dlatego my proponujemy przygotować śmietanowiec z galaretkami bez specjalnego powodu. No może jedynie z takiego, że jest smaczny oraz pysznie kolorowy. Mało składników, prosty przepis, a wykonanie szybkie i łatwe, sprawdzi się nawet w zwykły dzień. 

Galaretkowiec – kultowy deser z czasów PRL-u 

Klasyczny przepis na galaretkowiec bazował na śmietanie oraz kolorowych galaretkach. Rzadziej pojawiał się gęsty jogurt lub serek homogenizowany. Dzięki tym w miarę ogólnodostępnym produktom był to deser idealny na czasy, kiedy dostęp do wyszukanych składników cukierniczych był mocno ograniczony. Galaretki – czerwona truskawkowa lub wiśniowa, pomarańczowa, żółta cytrynowa i zielona agrestowa pozwalały przygotować wielobarwny deser. Jak na tamte czasy, kiedy zupełnie inaczej niż dziś, dominowała wszechobecna szarość, był radosny oraz kolorowy. 

Warto dodać, że desery czy ciasta w czasach PRL-u ogólnie nie były zbyt wyszukane. Jeżeli już, były efektem ewentualnej inwencji twórczej cukierników. Poza tym wynikały albo z rodzinnej tradycji, albo z przekazywania sobie przepisów przez znajomych. Od czasu pojawienia się internetu, a bardziej wraz z jego rozwojem, dostęp do najróżniejszych przepisów z kuchni całego świata stopniowo stał się powszechny. Również dostęp do przeróżnych, w tym nowych produktów się upowszechnił. Wraz z nim powstało też tysiące nowych przepisów. Można powiedzieć, że świat dzieli się nimi ze sobą przez internet. Jednak pomimo tego i mimo faktu, że dziś wszystko można dostać, wiele osób wciąż chętnie sięga po sprawdzone oraz proste klasyki, takie jak galaretkowiec. 

Kolorowy śmietanowiec z galaretkami 

Galaretkowiec również dziś cieszy się ciągle niesłabnącą popularnością. Zawdzięcza to z jednej strony swojej prostocie, a z drugiej efektownemu wyglądowi. Ze względu na różnokolorowe kostki galaretek zatopionych w białej masie śmietanowej, jest określany kryształkiem. Dzięki temu był i jest też uwielbiany przez dzieci. Chociaż ma wieloletnią tradycję, obecnie swój renesans przeżywa w mediach społecznościowych jako szybki w przygotowaniu oraz lekki deser bez pieczenia. Jest też wersja kryształka w postaci wypieku, czyli ciasta biszkoptowego przełożonego masą śmietanową wymieszaną z kolorowymi galaretkami. My przygotowaliśmy przepis na pierwszą na zimno, idealną na upalne dni. Jest nieco lżejsza, choć w składzie jest śmietanka 30%. Jednak dzięki temu masa jest delikatna, aksamitna oraz lekko puszysta i lepiej tężeje. Stabilność oraz strukturę nadaje jej żelatyna rozpuszczona w gorącej wodzie, którą przed dodaniem do masy trzeba wystudzić. 

Ciekawostka – deser jak lastryko, czyli terazzo na talerzu 

Śmietanowiec odstawał od szarej rzeczywistości PRL-u, co nasuwa pewne skojarzenie z modnym obecnie lastryko, czyli z włoskiego terazzo. Historycznie też jest kojarzone z czasami PRL-u, kiedy było powszechnie stosowane. Wtedy były to płyty betonowe z szaro-czarnymi okruchami kruszyw. Nieestetyczne, ciężkie oraz toporne. Królowały na klatkach schodowych i parapetach, zwłaszcza w blokach wielorodzinnych. Podobnie jak kryształek w internecie, lastryko od dłuższego czasu przeżywa swój renesans, ale we wnętrzach i w zupełnie nowej odsłonie. Wzory na płytach często są kolorowe i lekkie, tworząc efektowne mozaiki, zwłaszcza na jasnym tle. Bardzo podobnie wygląda śmietanowiec po przekrojeniu. Kostki kolorowych galaretek także tworzą radosną mozaikę niczym w terazzo. Kontrast z białą masą śmietanową tylko to podkreśla. Dlatego w czasach PRL-u ten deser odstawał nie tylko od szarego otoczenia, ale też od ówczesnego lastryko. Podobny jest za to do współczesnego, nadal cieszy nie tylko podniebienia, wyglądem zachęca też do jedzenia.