Pierwsze skojarzenie z curry w krajach cywilizacji zachodnich nie jest jednoznaczne. Znawcy kuchni orientalnej oraz azjatyckiej skojarzą je z potrawą, ale i tak ten termin bardziej znany jest jako nazwa aromatycznej, indyjskiej przyprawy, a bardziej mieszanki przypraw. Do tej potrawy jest zresztą dodawana. Ściślej mówiąc, najczęściej są to składniki duszone w sosie curry lub z nim podawane. Jest to ostry sos, co jest typowe dla kuchni azjatyckiej. Jednak stopień tej ostrości można dopasować do własnego smaku poprzez ilość dodanej przyprawy. My proponujemy wegetariańskie curry z dyni i batatów, które mają dość słodkawy smak, więc także nieco zrównoważą ostrość.

Curry – niejednoznaczne pojęcie

W wielu krajach Azji południowo-wschodniej curry to nazwa potrawy. W kuchni indyjskiej curry jest ogólnym sposobem przygotowywania potraw. Są to mięso, warzywa, rośliny strączkowe, ryby i inne składniki w gęstym sosie. Przygotowuje się je na bazie cebuli, pomidorów, mleczka kokosowego, jogurtów czy bulionów. Podawane jest jako danie główne z indyjskimi plackami i naleśnikami lub chlebkiem naan. Aromat i głęboki smak zawdzięcza złożonej mieszance przypraw również zwanych curry. Sam termin pochodzi z południowo-indyjskiego języka tamilskiego i jest to „khari”, co oznacza „sos”. Zaczerpnęli go Portugalczycy, którzy przypłynęli tam w XV wieku w poszukiwaniu cennych przypraw. Nazwali nim pikantny, indyjski gulasz z gotowanego mięsa lub warzyw. W XVIII wieku brytyjscy kolonizatorzy wymyślili sproszkowanie mieszanki przypraw, mających przypominać smak tego dania, żeby zabrać ją ze sobą. Była jednak stworzona bardziej pod smaki europejczyków, inne od indyjskich. W Indiach zresztą curry w formie gotowego proszku nie jest tradycyjnie używane w kuchni. Jest produkowane, ale głównie na eksport. W wyniku mieszania przypraw z olejem lub klarowanym masłem ghee powstaje też znana nam pasta curry.

Indyjskie przyprawy

W Indiach curry jest odmianą tamtejszych przypraw, zależnie od regionu różnych mieszanek zwanych masala. Są przygotowywane ze sproszkowanych i świeżych składników w moździerzu. Stanowią jeden z głównych składników sosu curry. Zarówno przyprawa, jak i sos oraz potrawa swój charakterystyczny kolor, ale też smak i aromat zawdzięczają połączeniu kurkumy, imbiru, kolendry, kminu, chili, kozieradki, pieprzu, goździków, cynamonu oraz innych przypraw. Najczęściej spotykane curry to żółte, zielone i czerwone. Czerwone ma większą zawartość czerwonego chili, zielone zielonego chili i kolendry, a żółte kurkumy. Curry charakteryzuje się złożonym, słodkawo-słonym smakiem o różnym stopniu pikantności, od łagodniejszego typowego dla północnych Indii, aż do bardzo ostrego na południu.

Ciekawostka: Wiele indyjskich restauracji pozwala na dopasowanie stopnia ostrości potraw przed zamówieniem, podając porcje past curry do spróbowania lub sugerując możliwość wyboru stopnia.

Owoc czy warzywo?

Dynia należy do najstarszych roślin uprawnych, pochodzi z gorących obszarów Ameryki. Z botanicznego punktu widzenia jest owocem, ze względu na zastosowanie kulinarne uznaje się ją za warzywo. Miąższ ma delikatny, słodkawy smak, więc jest wykorzystywana do potraw wytrawnych, jak i do deserów. Obecnie uprawia się ją na całym świecie ze względu na szerokie zastosowanie w kuchni i walory zdrowotne. Najpopularniejsze odmiany to hokkaido, piżmowa, zwyczajna oraz olbrzymia. Dwie ostatnie uprawia się w Polsce, w nas jest to sezonowe warzywo jesienne.

Dynia wykazuje liczne właściwości prozdrowotne i odżywcze tak w miąższu, jak i w pestkach. Jest niskokaloryczna, zawiera witaminy C, E, K i z grupy B, minerały takie jak magnez, potas, cynk i fosfor, a także białko, kwas foliowy, niacyny oraz beta-karoten.

Słodkie ziemniaki

Wilec ziemniaczany – batat zwany słodkim ziemniakiem. To jadalne bulwy rośliny pochodzącej ze Środkowej i Południowej Ameryki. Mają pomarańczowy miąższ i delikatny, słodkawy smak. Przy czym jest to najpopularniejsza odmiana, są też odmiany o innym kolorze.

Bataty wykazują wiele właściwości prozdrowotnych i oferują bogactwo składników odżywczych. Zawierają witaminy A, C i z grupy B oraz minerały takie jak magnez, żelazo, wapń i potas. Są też źródłem beta-karotenu białka, błonnika, przeciwutleniaczy oraz węglowodanów. Zawierają dużo skrobi, ale mniej wody niż ziemniaki. Można je gotować, piec, smażyć i suszyć. Gotowane mają niski indeks glikemiczny, są niskokaloryczne, lekkostrawne, zapewniają uczucie sytości, a miąższ jest soczysty i kremowy.